Twee vrouwen op een picknickkleed wuiven naar me. Ze verleiden me met een stuk brood. Mee-eten? Natuurlijk neem ik plaats op het kleed, laat me van alles toestoppen. Als westerse fietser in Kirgizië laat ik deze kans niet liggen om kennis te maken met ‘de locals’. De volgende dag ontwaak ik op een gietijzeren bed in een weiland in een dorp, verstopt onder een dikke laag dekens. Terwijl ik naar de blauwkleurende hemel staar, laat ik de gebeurtenissen de revue passeren. Hoe…?

De hoofdstad Bishkek, bron Wiki, Gislus

Natuurlijk had ik op mijn eerste indruk moeten vertrouwen. Vrouwen nodigen niet zomaar fietsers uit voor een lunch. Maar ik eet en drink mee, laat me vetmesten als een naïef lammetje. De vrouwen op het kleedje roepen naar drie mannen, die zich al snel bij het picknickgezelschap voegen. Al versta ik er niets van, het klinkt toch verdacht veel als ‘kijk eens wat voor vette vis we hebben gevangen’. En daarmee verwijzen ze niet naar mijn lichaamsgewicht, maar naar de veronderstelde dikte van mijn portemonnee.

Al heel snel ontstaan er bij de vijf plannetjes om die vette vis te consumeren. Een tenger mannetje beweert dat Kirgizië veel te gevaarlijk is om alleen rond te reizen. Aan de andere kant van de bergpas die ik aan het beklimmen ben, wonen jandorie bandieten! Maar er is een oplossing: hij kan me wekenlang rondrijden. Het tweede plannetje is afkomstig van zijn twee kompanen, waarschijnlijk familieleden van hem. Natuurlijk kan ik hier niet gaan fietsen, maar zij zullen wel een ander vakantiearrangement voor mij bedenken. Ja, jagen en wandelen in de bergen. Pief-paf-poef. De sfeer verandert in vijandig als ik duidelijk maak dat ik geen zin heb in hun aanbiedingen. Een van de mannen maakt het gebaar van de hals doorsnijden en een van de vrouwen knipt met haar vingers. Geld graag voor de lunch!

De geconsumeerde wodka stroomt inmiddels door mijn aderen. Verder fietsen is geen optie meer. Ze persen me in een autootje. Een van de mannen pakt mijn fiets; hij zal die zelf naar het dorp beneden rijden. Halverwege stoppen we: de man komt er op mijn fiets aansjezen en heeft zadelpijn. Overmoedig geworden door de drank trek ik mijn fietsbroek uit en houd die de wannabe-fietser voor. Hier heb je een echte fietsbroek. De vrouwen glimlachen. Een glimp van respect? Eenmaal bij het huis aangekomen waar een deel van deze familie verblijft, begin ik op mijn beurt lastig te worden. Wat loop je nou te zeuren over bandieten? maak ik het tengere mannetje met handen en voeten duidelijk. Do the right thing en hou op met die flauwekul! Hij krijgt genoeg van mijn gewauwel. Oprotten! Ik pak mijn fiets uit een schuurtje, maar de overige familieleden houden me tegen. Ik mag blijven, al fiets ik eigenlijk net zo lief weg.

Na het avondeten begeleidt de gastheer me naar het gietijzeren bed in een weiland. Het avondmaal met de familie heeft me de racekak bezorgd en ik ren ‘s nachts naar het poephuisje achter de woningen. Een hond gromt, maar laat me met rust. ‘s Ochtends maak ik chagrijnig de schade op. Mijn camera ben ik door alle commotie kwijtgeraakt, waarschijnlijk is ie ergens op de grond gevallen. Mijn mp3-spelertje heb ik stom genoeg geruild voor een horloge van het Kirgizische leger. De familie dringt er nog op aan dat ik aan het einde van mijn fietsvakantie weer bij ze aanklop. Dit finale plannetje heb ik al snel door: dan verwachten ze natuurlijk dat ik ze uitnodig in Nederland en ben ik degene die het vliegticket mag betalen. Het zijn geen verkeerde mensen, maar ik zie steeds som in hun ogen, ofwel de Kirgizische munteenheid.

Uiteindelijk stap ik op de fiets: weg hier. Een man komt me tegemoet en biedt me een plaats in zijn auto, blijkbaar een soort onofficiële taxi, aan. Haastig fiets ik zonder een woord te zeggen door.