Maak, bekijk en deel fiets- en wandelroutes.
Hoe werkt het?

Noorwegen: drie weken later RSS feed

Noorwegen heeft zijn onschuld verloren, hoorde ik op tv na de vreselijke slachtpartij die Anders Behring Breivik op het eiland Utøya had aangericht. Had ik niet hetzelfde over Nederland gehoord na de aanslagen op Pim Fortuyn en Theo van Gogh? Ook al mag Noorwegen niet meer hetzelfde land zijn als voor de Utøya-moordpartij, het leven gaat er net als in Nederland gewoon door. En de sfeer die ik drie weken na de aanslag op de luchthaven Torp bij Sandefjord opsnuif is… niet anders dan anders.

Reine op de Lofoten, auteur Ximonic, Simo Räsänen

Natuurlijk heeft Breivik de Noorse natie tot in de wortels weten te raken. Een aanslag en Noorwegen passen bij elkaar als een bagagedrager bij een carbon racefiets. Na zeven fietsvakanties en zo’n honderd wildkampeernachten moet ik de eerste keer nog meemaken dat ik me daar onveilig of belaagd voel. Integendeel: de Noren lijken zich niets van je aan te trekken en mochten ze je tentje zien, dan lopen ze er met een wijde boog omheen. Privacy first in het land der Vikingen. Dieven, inbrekers en overvallers zullen er ongetwijfeld rondwaren, maar ik voel me er zo op mijn gemak dat ik niet eens meer de moeite neem om mijn dure reisfiets op slot te zetten. En juist in dat land, waar nooit iets lijkt te gebeuren, gaat iemand op een eilandje tientallen scholieren neerschieten? Onvoorstelbaar.

Ik mijmer al fietsend verder over de Breivik-kwestie. De boerderijen en buitenhuizen die ik passeer, lijken verlaten. In de dorpjes is er nauwelijks iemand op straat te zien. Spreek ik een Noor aan, dan krijg ik keurig antwoord, zonder dat er bij de andere persoon enige nieuwsgierigheid is naar wie ik ben, wat ik daar doe of waar ik naartoe ga. Typisch Noors. Breivik zal niet anders gereageerd hebben. Ik vraag een Noor naar zijn mening over de Breivik-kwestie, maar krijg een onduidelijk en kort antwoord. Anders Behring beheerst het wereldnieuws, maar tot heftige reacties leidt dat niet bij de mensen die ik ontmoet. Alweer: typisch Noors.

Na negen dagen reizen door dat prachtige land, beland ik weer op Torp. Breivik heeft de Noorse samenleving een klap toegebracht, maar deze niet aan het wankelen gebracht, concludeer ik. En het is helemaal niet zo onvoorstelbaar dat Noorwegen het toneel was van een nachtmerrieachtige slachtpartij. De Breiviks van deze wereld lopen overal rond: op Groenland, in New York en in Lutjebroek. Dit soort aanslagen zijn niet te voorkomen en zeker geen reden om een mooi land links te laten liggen. Ik zet mijn fiets bij de transportband voor bijzondere bagage. Het zal niet de laatste keer zijn. I’ll be back.

Reageren via facebook:

Powered by Facebook Comments

Geplaatst in Algemeen, Fietsen | Tagged , , , , , | Reageer