Als ik naar mijn werk ga, sta ik in een overvolle trein, moet ik als fietser ontelbare keren stoppen voor een stoplicht of sluit ik achteraan in de file. De randstad, waarin ik op dit moment woon en leef, is druk. Altijd verkeer, altijd mensen en altijd geluid. Op fietsvakantie wil ik dat niet. Dan wil ik rust en ruimte. Misschien heeft dat ook met mijn passie te maken; vrijheid. Het gevoel en de beleving van rust en ruimte geven mij die vrijheid en zorgen ervoor dat ik optimaal kan genieten. Maar hoe leg ik dat als fotografe vast?

Fotografe Ellen van Drunen is gespecialiseerd in outdoor en reisfotografie. Ze bezocht meer dan 50 landen, waarvan vele op de fiets.

Het gebied waar we fietsen speelt natuurlijk een grote rol. In steden zul je ons daarom nauwelijks vinden. Eenmaal aangekomen in een nieuw land, zorgen we ervoor dat we meteen de drukte achter ons laten en we als het ware de wijde wereld daarbuiten in duiken. Kale berggebieden, uitgestrekte leegtes en eenzame weggetjes. Ideale decors voor mij als fotografe om die eenzame fietser in vast te leggen. Continu scan ik mijn omgeving om er ten eerste volledig van te genieten en ten tweede om die echte ‘Ellen van Drunen‘-foto te maken. Vermoeiend? Nee, ik geniet hier ontzettend van!  En mijn man Elmar? Tja, die is de pineut en moet vaak heen en weer fietsen! Ach, het leven van een model is zo eenvoudig nog niet!

Natuurlijk heb ik de mazzel dat ik altijd een ‘model’ bij me heb, die in een rood of blauw Vaude-shirt voor mij heen en weer fietst totdat de juiste foto genomen is. Mensen in mijn omgeving stellen mij wel eens de vraag hoe we dat doen. Dan zien ze Elmar als een stipje voor mij uit fietsen. Spreken we dat af? Of lig ik altijd zover achter, dat ik dat kan doen? Het laatste is niet helemaal gelogen, maar gelukkig wacht hij regelmatig op mij. Nee, we spreken het af. Ik zie een foto voor me, ik vraag Elmar vooruit te fietsen en weer op een bepaald punt op mij te wachten. Ik blijf achter en leg het juiste moment vast. Mijn beleving in een beeld. Gevangen met behulp van mijn ‘model’. Hij vertegenwoordigt samen met de omgeving mijn gevoel.

Een eenzame fietser, klein in een groots landschap. Dat is mijn handtekening, die stoelt op hoe ik een land beleef. Het zegt iets over mij persoonlijk, over wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Fotograferen is voor mij dan ook meer dan alleen maar iets vastleggen, er zit ook een stukje van mij in. En nee, ik ben zeker niet eenzaam, ik geniet juist even van die eenzaamheid! Een echte ‘Ellen van Drunen’-foto is een leeg, kaal en uitgestrekt landschap opgevuld met een fietser, die daarmee de eenzaamheid, ruimte en rust extra benadrukt. Wat is jouw handtekening?